เงาแห่งอดีต

เมื่อmûueaอายุaa-yúสิบห้าsìp-hǎaปีbpiiนันทาnan-thaaเคยkooeiวิ่งwîngเล่นlênกับgàpเพื่อนphûueanในnaiทุ่งนาthûng-naaหลังlǎngบ้านbâanเก่าgàoของkhǎawngเธอthooeอยู่yùuหมู่บ้านmùu-bâanเล็กlékแห่งhèngหนึ่งnùengในnaiภาคphâakอีสานii-sǎan。ⓘWhen she was fifteen, Nanta used to run and play with her friend in the rice field behind her old house in a small village in Isan.

วันwanนี้níiเธอthooeกลับglàpมาmaaเยี่ยมyîiamบ้านbâanเกิดgòoetหลังlǎngจากjàakที่thîiทำงานtham-ngaanในnaiกรุงเทพฯgrung-thêepได้dâiสิบsìpปีbpii。ⓘToday she has returned to visit her birthplace after working in Bangkok for ten years. ขณะkhà-nàที่thîiเธอthooeเดินdooenผ่านphâanทุ่งนาthûng-naaเก่าgàoนั้นnânเธอthooeก็gâwเจอjooeชายchaaiคนkhonหนึ่งnùengที่thîiกำลังgam-langนั่งnângอยู่yùuใต้dtâiต้นdtônมะขามmá-khǎamใหญ่yài。ⓘWhile walking past that old rice field, she met a man sitting under a big tamarind tree.

พอphawเขาkhǎoเงยngooe-iหน้าnâaขึ้นkhûnนันทาnan-thaaก็gâwจำjamได้dâiว่าwâaเขาkhǎoคือkhueเอกèekเพื่อนphûueanสมัยsà-mǎiเด็กdèkที่thîiเธอthooeเคยkooeiสัญญาsǎn-yaaว่าwâaจะjàกลับglàpมาmaaหาhǎaกันganเมื่อmûueaโตdtoo。ⓘWhen he looked up, Nanta remembered that he was Ek, her childhood friend to whom she had promised they would return to find each other when they grew up. เอกèekยิ้มyímกว้างgwâangแล้วláewพูดphûutว่าwâa“ฉันchǎnยังyangรอrawอยู่yùuเลยlooeiนะná”。ⓘEk smiled widely and said, “I’ve been waiting here, you know.” คำkhamพูดphûutง่ายๆngâai-ngâaiนั้นnânทำให้tham-háiหัวใจhǔa-jaiของkhǎawngนันทาnan-thaaสั่นsǎnไหวhǎiด้วยdûuaiความkhwaamอบอุ่นòp-ùunและláeเสียใจsǐia-jaiที่thîiผสมphà-sǒmกันgan。ⓘThose simple words made Nanta’s heart tremble with a mixture of warmth and regret.

เธอthooeรู้rúuแล้วláewว่าwâaบางbaangคำสัญญาkham-sǎn-yaaแม้máeจะjàลืมluuemไปbpaiตามdtaamกาลเวลาgaan-we-laaแต่dtàeเงาngaoของkhǎawngมันmanยังyangติดตามdtìt-dtaamเราraoอยู่yùuเสมอsà-mǒoe。ⓘShe then realized that even if some promises are forgotten with time, their shadow always follows us.