เงาในบ้านเก่า

คืนนั้นkheun-nánฝนfŏnตกdtòkพรำpràmๆทำให้tam-hâiถนนtà-nŏnแถวtâewชานเมืองcharn-muangเงียบสงัดngîap-sà-ngàtผิดปกติpìt-bpòk-gà-dìⓘThat night, light rain was falling, making the road on the city outskirts unusually quiet. ฉันchǎnชื่อchûeนภาná-paaเป็นbpenนักข่าวnák-chàaoฝึกหัดfùek-hàtที่tîiตัดสินใจdtàt-sǐn-jaiเข้าไปkâo-bpaiสำรวจsǎm-rùatบ้านร้างbâan-râangหลังlǎngหนึ่งnùengตามdtaamคำบอกเล่าkam-bòk-làoของkŏngชาวบ้านchao-bâanⓘMy name is Napa, a trainee journalist who decided to investigate an abandoned house based on the villagers' stories. พวกเขาpûak-káoบอกbòkว่าwâaตอนdtonดึกdùekจะjàมีmiiเงาดำngao-damเดินdernผ่านpàanหน้าต่างnâa-dtàangและláeเสียงsǐangหัวเราะhǔa-róแปลกbplàekๆดังdangออกมาòk-maaⓘThey said that late at night a dark shadow would walk past the windows and strange laughter would echo out.

ฉันchǎnถือthǔeไฟฉายfai-chǎaiสั่นsànๆเดินdernขึ้นkhûenบันไดban-daiไม้máiที่tîiส่งsòngเสียงsǐangเอี๊ยดอ๊าดîat-âtⓘI held a shaking flashlight and walked up the wooden stairs that creaked loudly. ทันใดนั้นtan-dai-nánฉันchǎnก็gôrเห็นhěnเงาngaoร่างrâangหนึ่งnùengยืนyuenนิ่งnîngอยู่yùuตรงdtrongมุมmumห้องhôrngⓘSuddenly I saw a shadowy figure standing motionless in the corner of the room. แต่dtàeแล้วláewเงาngaoนั้นnánก็gôrพูดpûutขึ้นkhûenด้วยdûaiเสียงsǐangมนุษย์má-nútชัดเจนchát-jenว่าwâa“อย่าyàaบอกbòkใครkhraiนะnáฉันchǎnแค่khâeมาmaaดูแลduu-laeบ้านbâanของkŏngปู่bpùuที่tîiจากไปjàak-bpaiแล้วláew”ⓘBut then that shadow spoke in a clear human voice, “Don’t tell anyone, okay? I’m just here taking care of my grandfather’s house after he passed away.”

ความลึกลับkhwaam-lúe-glàpกลายเป็นglaai-bpenเรื่องrûeangอบอุ่นòp-ùnของkŏngครอบครัวkhrôp-khruaที่tîiไม่mâiต้องการdtông-gaanขายkhǎaiบ้านbâanให้hâiคนนอกkhon-nôokⓘThe mystery turned into a heartwarming family story of people who didn’t want to sell their house to outsiders.