เงาที่หายไป

นักเขียนnák-khǐanชื่อดังchûue-dangคนหนึ่งkhon-nùengชื่อchûueว่าwâaไกรkraiกำลังgam-langนั่งnângอยู่yùuหน้าnâaโต๊ะdtóไม้máiเก่าgàoในnaiห้องhôngที่thîiมีmiiแต่dtàeแสงsǎengจันทร์janสาดsàatส่องsòngผ่านphàanหน้าต่างnâa-dtàangกระจกgra-jòk.ⓘA famous writer named Krai was sitting at an old wooden desk in a room lit only by moonlight pouring through the glass window. เขียนkhǐanประโยคbprà-yòokสุดท้ายsùt-tháiของkhɔɔngนวนิยายnúu-wá-ní-yaaiที่thîiเขาkhǎoทุ่มเทthûm-theeทั้งthángชีวิตchii-wítลงไปlong-bpaiแล้วláew.ⓘHe had just written the final sentence of the novel he had dedicated his entire life to.

ทันใดthan-daiนั้นnánเขาkhǎoรู้สึกrúu-sùekว่าwâaบางสิ่งbaang-sìngสำคัญsǎm-khanได้dâiจากjàakไปbpaiพร้อมphrôomกับgàpคำkhamสุดท้ายsùt-tháiนั้นnán.ⓘSuddenly he felt that something vital had departed with those final words. เมื่อmûueaเขาkhǎoเงยngoeiหน้าnâaขึ้นkhûenก็gɔ̂ɔพบphópว่าwâaเงาngaoของkhɔɔngตนdtonหายhǎaiไปbpaiจากjàakพื้นphûuenโดยdooiสิ้นเชิงsîn-choeng.ⓘWhen he looked up, he discovered that his own shadow had vanished completely from the floor.

ไกรkraiยิ้มyímเศร้าsǎoและláeพึมพำphûem-phamกับgàpตัวเองdtua-engว่าwâa“ในnaiที่สุดthîi-sùtแล้วláewนักเขียนnák-khǐanก็gɔ̂ɔต้องdtôngเสียsǐiaเงาngaoของkhɔɔngตนdtonเพื่อphûueaให้hâiตัวละครdtua-lá-khonมีmiiชีวิตchii-wítจริงjingสินะsì-ná”.ⓘKrai smiled sadly and murmured to himself, "In the end, a writer must sacrifice his own shadow so that his characters can have real life, right?"