ประเพณีลอยกระทงที่ลืมไม่ลง

ทุกtùkปีbpiiเมื่อmûueaถึงtĕungเดือนduueanสิบสองsìp-sǎawngฉันchǎnจะjàกลับglàpไปbpaiบ้านเกิดbâan-gòoetⓘEvery year when the twelfth month arrives, I return to my hometown. คืนkhuuenนั้นnánฟ้าfáaแจ่มใสjàem-sǎiลมlomพัดpátเบาbaoๆⓘThat night the sky was clear and a gentle breeze was blowing. ยายyaaiนั่งnângรอrawอยู่yùuบนbonสะพานไม้sà-paan-máiเล็กlékมือmuueทั้งสองtáng-sǎawngข้างkâangถือtǔueกระทงgrà-tongⓘGrandmother was sitting waiting on the small wooden bridge, holding a krathong in both hands.

“ปีbpiiนี้níiหลานlǎanทำtamกระทงgrà-tongเองengหรือrǔue”ยายyaaiถามtàamยิ้มyímⓘ“Did you make the krathong yourself this year?” Grandmother asked with a smile. ฉันchǎnพยักหน้าpá-yák-nâaแล้วláewนั่งnângลงlongข้างkâangยายyaaiⓘI nodded and sat down beside her. “ยายyaaiคะkáทำไมtam-maiเราต้องrao dtôngลอยloiกระทงgrà-tongทุกtùkปีbpii”ฉันchǎnถามtàamⓘ“Grandma, why do we have to float a krathong every year?” I asked.

ยายyaaiมองmawngไปbpaiแม่น้ำmâe-náamที่tîiกระทงgrà-tongเล็กlékๆกำลังgam-langลอยloiไปbpaiⓘGrandmother gazed at the river where tiny krathongs were floating away. “เพื่อbpùueaระลึกrá-lúekถึงtĕungพระแม่คงคาprá-mâe-kong-khaaและláeขอkǎwขมาkà-mǎa”ยายyaaiตอบdtàwpเบาbaoⓘ“To remember the Goddess of the river and to ask for forgiveness,” she answered softly. “และláeเพื่อbpùueaปล่อยbplòiสิ่งsìngที่tîiหนักใจnàk-jaiให้hâiลอยloiไปbpaiกับgàpกระแสน้ำgrà-sǎe-náam”ⓘ“And to let the things weighing on our hearts float away with the current.”

ฉันchǎnยิ้มyímและláeจุดjùtเทียนtianบนbonกระทงgrà-tongของkǎwngตัวเองdtua-engⓘI smiled and lit the candle on my own krathong. แสงsǎengไฟfaiสั่นsànไหวwǎiสะท้อนsà-táwnบนbonผิวน้ำpǔue-náamⓘThe candlelight flickered and reflected on the water’s surface. ในnaiคืนkhuuenนั้นnánฉันchǎnเข้าใจkâo-jaiแล้วláewว่าwâaเหตุใดhèt-daiประเพณีbprà-pée-niiนี้níiจึงjuengยังyangคงอยู่kong-yùuⓘThat night I finally understood why this tradition still endures.