โคมลอยแห่งความทรงจำ

เมื่อmêu-aแผ่นดินลาวphàen-din-lǎoเริ่มrôemเย็นลงyen-longในnaiคืนkhuenเดือนdueanสิบสองsìp-sǎawngลมlomจากjàakแม่น้ำmâe-námปิงpingพัดพาphát-phaaกลิ่นklìnดอกไม้dòk-máaiป่าbpàaและláeควันkhwanธูปthûupมาmaaแตะtàeแก้มkâemฉันchanเบาๆbao-baoⓘWhen the northern land begins to cool on the twelfth lunar night, the wind from the Ping River carries the scent of wild flowers and incense smoke to brush my cheeks gently. ยายyaaiเคยkoeiพาphaaฉันchanมาmaaปล่อยbplòiโคมลอยkhom-loiที่thîiนี่nîiทุกthúkปีbpiiⓘGrandma used to bring me here to release sky lanterns every year.

โคมkhomมันmanไม่ได้mâi-dâiพกphókความkhwaamปรารถนาbpràat-thá-naaไปbpaiสวรรค์sà-wǎnหรอกràwkลูกlûukⓘ“The lantern doesn’t carry wishes to heaven, my child,” ยายyaaiกระซิบkrà-sìpข้างkhâangหูhǔuฉันchanขณะที่khà-nà-thîiไฟfaiจากjàakเทียนthîianลอยloiขึ้นkhûenสู่sùuผืนphùuenฟ้าfáaสีsǐiครามkhraamเข้มkhêmⓘGrandma whispered beside my ear while the fire from the candle floated up into the deep indigo sky.

แต่dtàeเมื่อmêu-aมันmanลอยloiขึ้นkhûenมันmanช่วยchûaiให้hâiใจjaiเราraoเบาbaoเหมือนกันmǔuean-kan...ส่งsòngความkhwaamโศกเศร้าsòok-sǎoความkhwaamโกรธkròotและláeความkhwaamผูกพันphûuk-phanที่thîiหนักอึ้งnàk-ûengให้hâiลอยloiไปbpaiกับkàpลมlomⓘ“But when it rises, it helps our hearts become light too... it sends our grief, anger, and heavy attachments floating away with the wind.” คืนkhuenนี้nîiฉันchanยืนyuenอยู่yùuคนเดียวkhon-diaoตรงdtrongจุดjùtเดิมdoemหัวใจhǔa-jaiเต้นdtênแรงraengยามyaamยกyókโคมkhomกระดาษkrà-dàatบางเบาbaang-baoขึ้นมาkhûen-maaจุดjùtไฟfaiⓘTonight I stand here alone at the same spot, my heart beating strongly as I lift the delicate paper lantern to light its candle. น้ำตาnám-daaไหลlǎiพรากphráakโดยdoiไม่mâiรู้ตัวrúu-dtuaเมื่อmêu-aโคมkhomค่อยๆkhôi-khôiลอยloiขึ้นkhûenเหนือnùueaยอดyòtมะขามmá-khaamเก่าแก่kào-gàeที่thîiยายyaaiชอบchôpนั่งnângⓘTears flowed uncontrollably as the lantern slowly rose above the old tamarind tree where Grandma loved to sit.

ยายyaaiไม่ได้mâi-dâiจากjàakฉันchanไปbpaiไหนhàiเลยloeiⓘGrandma had never really left me. เธอthoeยังyangลอยloiอยู่yùuในnaiความkhwaamทรงจำsong-jamที่thîiเบาbaoและláeสว่างsà-wàangเหมือนmǔueanโคมลอยkhom-loiในnaiคืนkhuenเดือนdueanสิบสองsìp-sǎawngนี้nîiⓘShe still floated within memories that were as light and luminous as this twelfth-month sky lantern.