จดหมายจากเพื่อนเก่า

เมื่อเช้านี้mêuua-cháo-níiฉันchǎnได้รับdái-rápจดหมายjòt-mǎaiจากjàakเพื่อนเก่าpêuuan-gàoⓘThis morning I received a letter from an old friend. ชื่อchûueน้องน้ำผึ้งnóng-nám-pêuengเป็นbpenเพื่อนสนิทpêuuan-sǎnìtสมัยsà-mǎiประถมbprà-tǒmⓘHer name is Namphueng. She was my close friend from primary school. เธอterย้ายyáaiไปอยู่bpai-yùuต่างจังหวัดdtàang-jang-wàtตั้งแต่dtâng-dtèeปีbpiiม.ต้นmáw-dtônⓘShe moved to another province when we started middle school.

ในnaiจดหมายjòt-mǎaiเธอterเขียนkǐianว่าwâa"ฉันchǎnยังyangจำjamวันเกิดwan-gèutปีที่แล้วbpii-tîi-lǎewของkǒngเธอterได้dâiนะná"ⓘIn the letter she wrote, "I still remember your birthday from last year, you know." แล้วláewเธอterถามtàamว่าwâaเราraoยังyangเป็นbpenเพื่อนกันpêuuan-ganเหมือนเดิมměuuan-doehmไหมmǎiⓘThen she asked if we are still friends like before. ฉันchǎnยิ้มyîmและláeรู้สึกrúu-sèukอบอุ่นòp-ùnในใจnai-jaiทันทีtan-teeⓘI smiled and immediately felt warm inside.

บางทีbaang-teeความรักkwaam-rákก็gôrเริ่มrôemจากjàakมิตรภาพmít-tá-pâapที่tîiไม่เคยmái-khoeyจางหายjaang-hǎaiⓘPerhaps love can begin from a friendship that never fades.